Kira artışında yasal sınır: sözleşmeye yazılan her oran geçerli mi?

Kiracı ve kiraya veren arasındaki en yaygın uyuşmazlık, sözleşmedeki artış maddesinin kanunun tavanını aşmasından doğuyor. "İmzaladım, kabul ettim" cümlesi burada göründüğü kadar güçlü değil: sözleşme özgürlüğü, emredici hükümlerin çizdiği sınırda durur.

Uygulamada iki soru sorulur. Birincisi: taşınmaz konut mu, çatılı işyeri mi, yoksa başka bir nitelikte mi? İkincisi: artış hangi döneme ait? Bu iki cevap, hangi sınırın uygulanacağını belirler.

Fazla ödenen kısım kendiliğinden geri gelmez; talep edilmesi gerekir. Öte yandan kiracının fazla ödemeyi yıllarca sesini çıkarmadan sürdürmesi, ileride "zımnen kabul" tartışması doğurabilir. Erken konuşmak, geç dava açmaktan ucuzdur.

Kiraya veren tarafındaysanız da aynı ölçü geçerli: tavanı aşan bir artış talebi, tahsil edilse bile geri istenebilir bir alacak yaratır. Sözleşmeyi yenilerken oranı kanunla uyumlu kurmak, iki taraf için de daha az riskli.

Bu yazı genel bilgilendirme amaçlıdır ve somut olayınıza dair hukuki görüş yerine geçmez. Süreler ve mevzuat değişebilir; adım atmadan önce dosyanızı bir avukatla değerlendirin.